واژه یاب

سرویس اینترنتی رایگان جستجوی واژه

w w w . v a j e h y a b . c o m

برای تأمین امنیت جستجو برآن شدیم تا امکان جستجوی امن را برای شما خوبان فراهم کنیم. با کلیک بر روی این لینک به وب سایت امن هدایت شوید.

صدرا

لغت نامه دهخدا

صدرا. [ ص َ ] (اِخ ) (ملا...) نام وی محمد فرزند ابراهیم بن یحیی شیرازی و ملقب به صدرالدین و صدرالمتألهین و معروف بصدراو ملاصدرا و از اکابر فلاسفه و حکمای اسلامی قرن یازدهم هَ . ق . است . وی علاوه بر تبحر در کلام و فلسفه در حدیث و تفسیر قرآن نیز بارع بود. صدرا نزد شیخ بهائی و میرداماد و میرفندرسکی تلمذ کرد و جمعی از بزرگان فلسفه و حدیث نزد وی بتحصیل اشتغال داشتند، از آنجمله است ملا محسن فیض کاشانی و ملاعبدالرزاق فیاض لاهیجانی . صدرا را کتب و رسائل متعددی است که از آنجمله است : الاسفار الاربعة. اتحاد العاقل و المعقول . اتصاف الماهیة بالوجود. اسرار الایات و انوار البینات . اکسیر العارفین فی معرفة طریق الحق و الیقین . الامامة. بدء وجود الانسان . التصور و التصدیق که در آخر الجوهر النضید در تهران بطبع رسیده است . تفسیر آیة الکرسی . تفسیر آیة النور. تفسیر آیة و تری الجبال تحسبها جامدة. تفسیر سورة الاعلی و سجدة و البقرة تا آیه کونوا قردةخاسئین و سورة الجمعة و سورة الحدید و سورة الزلزال و سورة الضحی و سورة الطارق و سورة الطلاق و سورة الفاتحة و سورة الواقعة و سورة یس . الجبر و التفویض . حاشیه بر الهیات شفا و تجرید خواجه و تفسیر بیضاوی و رواشح سماویه ٔ میرداماد و روضه ٔ شهید (شرح لمعه ) و شرح تجرید قوشچی و شفای ابوعلی . حدوث العالم . الحشر. الحکمة العرشیه . رسائل که حاوی هشت رساله ٔ متفرقه ازرساله های ملاصدرا است . شرح اصول کافی . شرح حکمةالاشراق . شرح الهدایة الاثیریة. الشواهد الربوبیة فی المناهج السلوکیة. القواعد الملکوتیه . کسر اصنام الجاهلیة.المبداء و المعاد. المسائل القدسیة. المشاعر. مفاتیح الغیب . ملاصدرا هفت بار پیاده به حج رفت و بار هفتم به سال یکهزار و پنجاه هجری در بصره درگذشت و هم بدانجا مدفون است . صاحب نخبة المقال گوید :
ثم ابن ابراهیم صدر الاجل
فی سفر الحج مریض (مریضاً؟) (1050) ارتحل
قدوة اهل العلم و الصفاء
یروی عن الداماد و البهائی .
این رباعی از ملاصدراست :
آنان که ره دوست گزیدند همه
در کوی شهادت آرمیدندهمه
در معرکه ٔ دو کون فتح از عشق است
هر چند سپاه او شهیدند همه .

(از ریحانة الادب ج 2 ص 460).