بانگ کردنلغتنامه دهخدابانگ کردن . [ ک َ دَ ] (مص مرکب ) آواز کردن . (ناظم الاطباء). فریاد کردن . بانگ برآوردن . صخب . اصلاق . اعجاج . عجیج . عج . صیحان . صیاح . صدید. صرخ . صراخ . هب
بانگفرهنگ مترادف و متضاد۱. جار، صدا، صلا، ندا ۲. صوت، آوار، آواز ۳. صیحه، غریو، غلغله، غوغا، فریاد، نعره
بانگلغتنامه دهخدابانگ . [ ن َ ] (اِ) حب البان . (فرهنگ جهانگیری ). حب البان را گویند و آنرادر دواها بکار دارند. (برهان قاطع). نوع درختی است که گل خوشبو دارد و تخم هم دارد که در
بانگفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. آواز.۲. فریاد. بانگ زدن: (مصدر لازم)۱. فریاد زدن.۲. آواز برآوردن.۳. خواندن یا راندن کسی از روی خشم و غضب. بانگ نماز: اذان.
امواءلغتنامه دهخداامواء.[ اِم ْ ] (ع مص ) بانگ کردن گربه . (از اقرب الموارد). || بانگ کردن مرد چون گربه . گویند اموء الرجل . (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). بانگ گربه درآورد