ماستلغتنامه دهخداماست . (اِ) معروف است که جغرات باشد و بعضی جغرات چکیده را و بعضی دیگر مایه ای که بر شیر زنند ماست گویند. (برهان ). جغرات و گویند جغرات چکیده و گویند مایه ای که
ماستگویش خلخالاَسکِستانی: mâs دِروی: mâs شالی: mâs کَجَلی: qâtəq کَرنَقی: mâst کَرینی: mâs کُلوری: mâs گیلَوانی: mâs لِردی: qâtəq
ماستگویش کرمانشاهکلهری: mâs گورانی: mâs سنجابی: mâs کولیایی: mâs زنگنهای: mâs جلالوندی: mâs زولهای: mâs کاکاوندی: mâs هوزمانوندی: mâs
ماسطلغتنامه دهخداماسط. [ س ِ ] (اِخ ) آبکی است شور مر بنی طهیه را. (منتهی الارب ). نام آبکی شور. (ناظم الاطباء). نام آبی کوچک و شور است بنی طهیه را در بلاد بنی تمیم . (از اقرب ا
ماسطلغتنامه دهخداماسط. [ س ِ ] (ع ص ، اِ) هر چیز شور که شکم راند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). || آب و گیاه شور شکم ران . (منتهی الارب ) (آنندراج ). آب شور و گیاه ش